ALAN AL-MURTHATA jako HAMLET GRANY PRZEZ ETHANA HAWKE’A

Życie człowieka zdmuchnąć to tyle, co zliczyć jeden.

Ethan Hawke gra Hamleta jako młodego intelektualistę funkcjonującego w świecie korporacyjnym i medialnym — syna zmarłego prezesa wielkiej, nowojorskiej firmy (Denmark Corporation), w której w 2000 r. władzę przejmuje Klaudiusz.

To Hamlet wycofany, introwertyczny, silnie uwewnętrzniony. Jego działania są ograniczone, więcej obserwuje niż działa. Zamiast klasycznej aktywności politycznej czy dworskiej, funkcjonuje jako ktoś na pograniczu artysty i outsidera: kręci filmy amatorską kamerą, montuje obrazy, rejestruje rzeczywistość. Jego relacja ze światem jest zapośredniczona przez technologię (wideo, telewizję, monitoring), co zastępuje tradycyjną teatralność dworu. Adaptacja Michaela Almereydy redukuje element polityczny i metafizyczny na rzecz analizy jednostki w środowisku późnego kapitalizmu i kultury medialnej. Duch ojca pojawia się jako zapis wideo, co przesuwa wymiar nadprzyrodzony w stronę technologicznej projekcji pamięci. Zamiast dworu mamy korporację, zamiast teatru media, zamiast publicznych gestów prywatne rejestracje. W efekcie Hamlet Hawke’a to postać, której podstawowym trybem istnienia jest refleksja, obserwacja i rejestracja, a nie działanie. Jego kryzys nie manifestuje się w spektakularnych decyzjach, tylko w niemożności przejścia od myśli do czynu.