Sara Bernhardt
Boska Sara była jedną z najwybitniejszych aktorem teatralnych XIX i XX wieku. Często nazywana pierwszą celebrytką i królową teatru. Agata Tuszyńska pisała, że „była żywiołem, imponowała energią i siłą woli”.
Jej ekscentryczny, szokujący styl życia (na przykład spanie w trumnie, posiadanie domowego aligatora karmionego szampanem, noszenie elementów męskiej garderoby, np. fedorę, spodnie czy oficerskie mundury) sprawił, że była prekursorką show biznesu, w którym wizerunek i talent liczą się tak samo. Była jednak nie tylko celebrytką, ale też inspiracją dla wielu twórców, między innymi dla Alfonsa Muchy.
Była też jedną z pierwszych aktorek, która zagrała w filmie. Był to Pojedynek Hamleta (1900 rok), krótkometrażowa realizacja nagrana na Wystawę Światową w Paryżu. Grała też Hamleta na scenie. Krytycy podkreślali, że była elektryzująca, poetycka, wniosła „prawdę i inteligencję” do tekstów Shakespeare’a.
Co żyje, umrzeć musi. Dziś tutaj gości, jutro w progi przechodzi wieczności, to pospolita rzecz.
Uważała, że głos jest najbardziej niezbędnym instrumentem artysty, a jednocześnie podkreślała, iż emisji głosu czy ekspresji ciała można się nauczyć, ale artyzm trzeba odnaleźć samemu. Krytycznie odnosiła się do swoich osiągnięć, walczyła z ogromną tremą i nigdy nie była pewna siebie. Wyróżniała się też niezwykle skwapliwą dbałością o szczegóły.
